Van competitie naar verbinding
Dit pad van lichaamswerk startte voor mij op mijn 14e. De korte versie?
CVS. Chronisch vermoeid.
“Het zit in je hoofd.”
“Daar valt weinig aan te doen.”
“Je zal hier waarschijnlijk de rest van je leven mee moeten leren leven.”
Afgeschreven.
Zes uur per dag wakker zijn in plaats van slapen.
Rondlopen op krukken omdat mijn spieren simpelweg niet sterk genoeg waren.
Jammer maar helaas…
De alternatieve geneeskunde bracht me geen magische, resolute oplossing. Wel puzzelstukjes.
Sommige paste ik toe. Andere legde ik opzij. Sommige begreep ik pas jaren later. Het werd een enorme leerschool in leven, lichaam, hoogsensitiviteit, mindfulness, hormonen, eetpatronen, regulatie én energetisch werk.
En vooral: een absolute practise-your-own-preach.
Doorheen de jaren werd het geen losse methode, maar een totaalpakket. Een levensstijl. Iets wat ik niet alleen leerde, maar vooral doorleefd heb. En vanuit die ervaring besloot ik het te delen.
Niet omdat ik alles weet. Wel omdat ik al 20 jaar zocht: naar antwoorden, oplossingen, manieren. Naar mezelf en mijn lichaam écht begrijpen en geven wat het nodig heeft. Naar puzzelstukjes die eindelijk ergens op hun plek vallen.
En toch…
Tegenwoordig lijken vrouwencirkels, ademwerk en lichaamswerk soms wel als paddenstoelen uit de grond te schieten.Iedereen doet het. Iedereen lijkt expert.
Eerlijk? Dat is mooi, mét een kanttekening.
Ik geloof oprecht dat er vandaag meer bewustzijn is rond het lichaam, generatiepatronen, trauma, regulatie en de manier waarop we als mens functioneren.
I applaud that!
Sterker nog: ik geloof dat alles naast elkaar mag bestaan.
Jij bent gespecialiseerd in jouw pad, jouw verhaal, jouw traject.
Ik in het mijne.
We hebben van elkaar te leren.
De ene brengt een puzzelstukje dat perfect past.
Een ander brengt iets wat je voorlopig weglegt en misschien pas jaren later opnieuw nodig hebt.
Dit is overvloed
Maar soms kom ik iets anders tegen, de kanttekening:
Wanneer iemand zegt: “Ah ja, ik doe ook ademwerk en geef vrouwencirkels.”
Dan zijn er grosso modo twee manieren waarop je kunt reageren:
Oh fuck, weer één.
Weeral iemand die denkt dat die dit kan.
Is die persoon wel opgeleid?
Heeft die wel enig idee waar die mee bezig is?
Ik doe dit al jaren, dus blijf maar uit mijn buurt.
Of je kunt denken:
Oh, interessant.
Hoe ben jij hier eigenlijk toe gekomen?
Welke opleiding of ervaring heeft jou gevormd?
Wat is jouw specialisatie?
Hoe kijk jij hiernaar?
Wat kan ik van jou leren?
Zou er misschien zelfs een samenwerking kunnen ontstaan?
Het verschil zit voor mij niet alleen in gedrag. Het zit in de onderliggende structuur.
Piramide of cirkel.
Een piramide, patriarchaat, zegt:
Ik sta boven jou.
Er is een top.
Er is macht.
Er is competitie.
Er is schaarste.
Als jij hoger komt, kom ik lager te staan.
Een cirkel, matriarchaat, zegt:
Ik sta naast jou.
Niet boven.
Niet onder.
Naast.
Iedere schakel heeft een eigen plaats en functie en staat tegelijkertijd in verbinding met de volgende.
Zoals een wiel: Het wiel draait omdat het wiel draait, niet omdat één iemand beslist dat het moet draaien.
Alle schakels verbonden zijn.
Dat is voor mij de essentie van een matriarchale manier van samenwerken.
En net daar gaan bij mij soms de alarmbelletjes af.
Wanneer een andere vrouw meteen als bedreiging wordt gezien.
Wanneer flyers worden weggehaald omdat er “al iemand is die dit doet”. (True story…)
Wanneer er vooral gevochten wordt om positie, zichtbaarheid of controle.
Dan denk ik soms:
Maar wacht eens…
Je organiseert een vrouwencirkel.
Je zegt dat je vrouwen wil ondersteunen.
En toch moet een andere vrouw kleiner worden, laag genoeg blijven zodat jij groot kunt zijn?
Dat wringt voor mij.
Ik geloof niet dat je iemand werkelijk kunt helpen vanuit een positie die vertrekt uit:
“Ik sta boven jou en ik weet het beter.”
Voor mij begint echte begeleiding ergens anders. Bij een stevig sense of self.
Ik weet wie ik ben.
Ik weet wat ik kan.
Ik weet wat ik niet kan.
Ik weet waar mijn groeimarge zit.
Ik weet waar mijn grenzen liggen.
Ik weet welke groei ik zelf momenteel doormaak.
En juist daardoor hoef ik niet boven jou te staan.
Ik kan naast jou staan.
Met mijn kennis.
Met mijn ervaring.
Met mijn lichaam.
Met mijn doorleefde lessen.
En met de bereidheid om ook van jou te leren.
Ik zeg ook niet: “Kom allemaal naar mij, want ik weet alles.”
Integendeel.
Ik wil je vooral uitnodigen om bewust te kijken naar de persoon die jou begeleidt.
Niet alleen naar de opleiding.
Niet alleen naar het aantal volgers of events.
Niet alleen naar de mooie woorden.
Maar ook naar de mens erachter.
Vanuit welke intentie wordt dit werk gedaan?
Zit er een stiekeme honger naar rich & famous in?
Naar gezien worden als dé expert?
Naar controle?
Naar: ik bepaal of jij ruimte krijgt in mijn cirkel voor jouw verhaal?
Is er een voortdurende behoefte aan bevestiging?
Waarbij het verhaal van de begeleider uiteindelijk meer ruimte inneemt dan jouw verhaal?
Is de kennis werkelijk doorleefd?
Of is iemand nog volop bezig met het eigen proces en worden anderen daarin meegenomen zonder dat er voldoende gronding is om dat allemaal te dragen?
Dat zijn voor mij belangrijke vragen.
Niet om weg te duwen. Wel om bewust te kiezen wie je toelaat in jouw proces.
Het is een totaalpakket.
Er is plaats voor iedere specialisatie.
Voor ieder verhaal.
Voor iedere methode.
Voor ieder puzzelstukje.
De echte vraag is voor mij niet:
“Wie is de beste?”
Maar:
“Belichaamt deze persoon wat ze mij leert?”
Is het doorleefd?
Is er gronding?
Is er ruimte?
En vooral:
Sta ik hier naast iemand die oprecht wil dat ik groei?
Of zit er een verdoken limiet op hoe ver ik mag groeien?
Iemand kan je alleen maar écht helpen vanuit de plek waar die zelf heeft leren staan.
En misschien is dat voor mij wel de hele cirkel.
Ik begon ooit op krukken, omdat mijn lichaam mij letterlijk niet kon dragen.
Vandaag weet ik:
Ik kan mezelf dragen én naast iemand anders staan.
Ik hoef niet boven iemand te staan.
Ik hoef niemand klein te houden om mijn eigen waarde te voelen.
Ik mag gewoon thuis te zijn in mezelf.
Stevig in mijn lichaam, waarde, in wie ik ben
En juist vanuit die stevigheid, sta ik naast jou.
Niet om jou te dragen of te domineren. Maar om jou te herinneren aan wat er in jóú zit.
Zodat ook jij steeds steviger mag thuiskomen in
Je eigen lichaam
Je eigen waarde
Je eigen plek.
Dat is voor mij lichaamswerk.
Dat is voor mij matriarchale kracht.
En dit is het pad dat ik bewandel.
xx Dien
